Handel, Rameau, Vivaldi & inni

Zaczarowana wyspa – The Metropolitan Opera: Live in HD

nivo slider image nivo slider image nivo slider image nivo slider image

dyryguje: William Christie

obsada: Danielle de Niese (Ariel)
Lisette Oropesa (Miranda)
Joyce DiDonato (Sycorax)
David Daniels (Prospero)
Anthony Roth Costanzo (Ferdinand)
Plácido Domingo (Neptune)
Luca Pisaroni (Caliban)

czas trwania: 3 godz. 30 min., 1 przerwa

21 stycznia w ramach kolejnego seansu z cyklu transmisji na żywo z Metropolitan Opera w Nowym Jorku widzowie będą mieli okazję zobaczyć prapremierową realizację „Zaczarowanej wyspy”, opery do muzyki barokowej i nowego libretta, opartego na dwóch arcydziełach Szekspira – „Burzy” i „Śnie nocy letniej”.

Pomysłodawcą i autorem libretta „Zaczarowanej wyspy” jest Brytyjczyk Jeremy Sams, dla którego będzie to debiut w Metropolitan Opera. Orkiestra MET zagra pod batutą wybitnego specjalisty od muzyki barokowej Williama Christiego. Spektakl wyreżyserował Phelim McDermott, a dekoracje, w których XVIII-wieczne techniki teatralne płynnie łączą się z nowoczesnymi projekcjami wideo, zaprojektował Julian Crouch. Wśród gwiazd spektaklu znajdą się światowej sławy śpiewacy-wirtuozi. Jako czarodziejka Sycorax wystąpi Joyce DiDonato, a jako czarownik Prospero, jej obdarzony nadprzyrodzoną mocą przeciwnik, David Daniels. W roli Neptuna na scenie pojawi się Plácido Domingo, Danielle de Niesie wystąpi jako Ariel, Lisette Oropesa jako córka Prospera Miranda, a Anthony Roth Constanco jako ocalały z katastrofy morskiej książę Ferdynand. Partię Kalibana, syna Sycorax, zaśpiewa Luca Pisaroni.

Autorzy „Zaczarowanej wyspy” odwołują się do tradycji XVIII-wiecznych pasticcio (pastiszy): pisania nowych librett do muzyki różnych kompozytorów, tak by powstało zupełnie nowe teatralne dzieło. Pastisze były niezwykle popularne zwłaszcza w Londynie, gdzie ich mistrzem był m.in. Händel. Na muzykę „Zaczarowanej wyspy” składają się fragmenty różnych barokowych oper, kantat i oratoriów, z których większość raczej rzadko pojawia się dzisiaj na afiszach teatrów operowych. Autorzy wykorzystali przede wszystkim dzieła Händla, m.in. opery Alcina, Amadigi di Gaula, Ariodante, Atalanta, Deidamia, Partenope, Semele, Tamerlano i Teseo; oratoria Hercules, Judas Maccabaeus, La Resurrezione, Susanna i Il Trionfo del Tempo a del Disinganno; kantaty „Tanti strali al. sen mi scocchi” i „Notte placida e cheta”; odę „L’Allegro, il Penseroso ed il Moderato” oraz jeden z czterech hymnów koronacyjnych kompozytora.

Spośród pozostałych wykorzystanych w „Wyspie” dzieł warto wymienić opery Vivaldiego: Agrippo, Il Bajazet, Farnace, Griselda, Tito Manlio i La Verit in Cimento, jego kantatę „Cessate, omai cessate” oraz motet na kontralt; opery Rameau: Castor et Pollux, Hippolyte et Aricie i Les Indes Galantes; operę Campry Idoménée; kantatę Ferrandiniego „Il Pianto di Maria” oraz operę Leclaira Scylla et Glaucus.

Sams, wybitny brytyjski reżyser, pisarz, tłumacz, kompozytor i autor tekstów piosenek, połączył w libretcie „Zaczarowanej wysp”y akcje dwóch sztuk Szekspira. W jego opowieści wojnę na czarodziejskie moce między Prosperem z „Burzy” i jego prześladowczynią, czarodziejką Sycorax przerywa wizyta czworga nieoczekiwanych gości: kochanków ze Snu nocy letniej, których podróż poślubna zakończyła się morską katastrofą. Wynikają z tego liczne konflikty i nieporozumienia, w które włączają się córka Prospera Miranda, pokraczny syn Sycorax Kaliban, ocalały z katastrofy książę Ferdynand, duszek Ariel oraz Neptun, król podziemnego morskiego świata.

William Christie, znany na świecie specjalista od muzyki barokowej, debiutował w Met w poprzednim sezonie, dyrygując „Cosi fan tutte” Mozarta. Dzięki swoim ryzykownym wycieczkom ku repertuarowi barokowemu, w których przeważnie towarzyszył mu jego zespół Les Arts Florissants, wyrobił sobie międzynarodową markę jako wybitny muzyk i historyk muzyki. We Francji, gdzie obecnie mieszka, odznaczono go za to m.in. Legią Honorową.

„Zaczarowana wyspa” jest trzecim wspólnym przedsięwzięciem artystycznym McDermotta i Croucha na deskach Met po gali z okazji jubileuszu 125-lecia instytucji oraz nowojorskiej premierze opery Satyagraha Philipa Glassa, która spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem przez krytyków.

WP SlimStat