Opusy: Barbara Kinga Majewska i Marcin Masecki

Opusy: Barbara Kinga Majewska i Marcin Masecki

Barbara Kinga Majewska i Marcin Masecki czytają klasykę muzyki ostatnich kilkuset lat, jak niewielu przed nimi. Na początek: słynny cykl pieśni Roberta Schumanna.

OPUSY to cykl trzech koncertów Barbary Kingi Majewskiej i Marcina Maseckiego, prezentujący wybitne dzieła europejskiej literatury muzycznej w kontekstach niespodziewanych, czasem ryzykownych, zawsze uzasadnionych. To lekcja, jak z muzyki czerpać nie tylko przyjemność, ale i wiedzę, jak muzykę traktować jako źródło sensualnej przyjemności, ale też intelektualne zadanie. Metodą w tej lekturze jest badanie relacji muzyki z geografią, architekturą, historią taktyk wojennych. Biorąc partytury za punkt wyjścia, Majewska i Masecki czytają dzieła muzyczne jak mapy polityczne, klimatyczne, demograficzne, jak rzuty architektoniczne kamienic, świątyń, miast, jak plany rozmieszczenia oddziałów, zorganizowania zasadzki, przeprowadzenia ataku. Za każdym razem w klasycznych dziełach odnajdują coś bardzo współczesnego: zapis świata w procesie płynnej przemiany, wytrąconego ze stabilnej formy. Tu chorał protestancki swobodnie przechodzi w piosenkę, która wytraca się w recytatywie, a madrygał wielogłosowy staje się monodią o operowej narracji. 

Drugi OPUS to zbiorowe dzieło trzech kompozytorów francuskiego baroku – Charpentiera, Couperina i Delalande’a. Kilkunastoletnia córka ostatniego z nich nocami śpiewa kompozycje taty do ucha Ludwika XIV. W trakcie Triduum Paschalnego, w prywatnych komnatach swojego Wersalu, Król Słońce otrzymuje od niej prywatne „Lekcje ciemności” – „Leçons de ténèbres”. Arie pisane do biblijnych tekstów „Lamentacji Jeremiasza” wypełniają mu czas oczekiwania na zmartwychwstanie Chrystusa historiami o zburzeniu przez Babilończyków największej świątyni starożytnej Jerozolimy oraz aktach gwałtu i kanibalizmu na jej ruinach. Jasno będzie kiedy indziej.

Program:
„Leçons de ténèbres” (wybór) do tekstów „Lamentacji Jeremiasza” w opracowaniu Marc-Antoine Charpentiera (1703), Michel-Richard de Lalande’a (1711) i François Couperina (1714)

„Lux in tenebris” i „Tenebrae” Jadwigi Sarneckiej (na głos i fortepian)

„Msza żałobna g-moll” (fragmenty) Stanisława Moniuszko w opracowaniu na głos i fortepian


POPRZEDNI KONCERT
9.02.2020

Cykl rozpoczęła seria pożegnań pod postacią testamentu, piosenki, lamentu, modlitwy i zeznania. Pierwszy OPUS to głównie dzieło Roberta Schumanna, a pobocznie Mike’a Oldfielda, Ryszarda Wagnera i Ignacego Kossobudzkiego. Po trzech miesiącach twórczej ciszy, w szpitalu dla nerwowo chorych, między 9 a 16 grudnia 1852 roku, Schumann komponuje swój ostatni cykl pieśni, znany dziś jako opus 135. O procesie ich tworzenia pisze w liście do przyjaciela, używając słów „radość” i „drżenie” (przed czymś, co może się wydarzyć). Miniaturowe i intymne w charakterze utwory łączy z powstałymi później wielkimi dziełami o charakterze publicznym jedynie tonacja d-moll. Teksty pieśni stanowią podsumowanie 26 lat życia kobiety, której serce należało do Kontynentu (Francja), a głowa do Wyspy (Anglia). Finalnie bohaterka zostaje skrócona o głowę i pochowana tam, gdzie nigdy nie należało jej serce. Do dziś śpiewa po niemiecku dzięki kompozytorowi znad Renu.


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca

czytaj mniej

twórcy

KONCEPCJA, GŁOS Barbara Kinga Majewska
FORTEPIAN Marcin Masecki
SCENA

Duża im. Józefa Szajny

BILETY

35 / 50 PLN

kiedy gramy

News